Ve buluşmanın biteceği saatlere çok yaklaşıldığı bir vakit...

Umursamadı çevreyi o gözler,
belki karanlık olan gecenin ışığına saklamak istedi
ama bir süre becerebildi,
ne oldu sorusuna da bir süre cevap veremedi...

Sımsıkı bir sarılmanın verdiği bir rahatlama ile
azda olsa kendine gelmek için bıraktı gözyaşlarını...

Bu bir üzüntü değildi ama bunu anlatmak biraz güçtü...

Zamanın dolduğu ilk buluşmanın sona erdiği anda,
ayrılış vaktini yaşamanın,

bir başka buluşmaya kalan sürenin azalması demek olduğunu düşünerek avuttum kendimi
ve o an kalkan ele gülümsedim arkama dönüp koltuğuma otururken
yine parlamaya başlayan gözlerim yanağımı ıslatıyordu...

Mutluluğun resmini oluşturdu belki de o yaşlar...

Ama ben şunu biliyorum
bu gözler
mutluluktan ağlamayalı
uzun seneler oldu...